Alimentación

El arroz es más consumido en la costa y en la selva
La papa se consume más en la sierra.
La costa se caracteriza por un mayor consumo de aves
La selva, por un mayor consumo de pescado.

La sierra muestra un mayor consumo de carnes rojas, harina de maíz, avena, y trigo

http://chaparro4.tripod.com/fchaparro.htm

Viviendas pobres

















http://www.bing.com/images/search?q=viviendas+de+peru&FORM=BIFD#x0y5029

Alimentación

Nos últimos 50 anos a produción mundial de alimentos aumentou un ritmo sen precedentes e superior á taxa de crecemento da poboación mundial. Entre 1990 e 1997 a produción per cápita de alimentos creceu case un 25%, non obstante, no mundo máis de 800 millóns de persoas aínda pasan fame, o cal representa unha poboación maior á que vive en Europa.
A maioría dos órganos das Nacións Unidas que se dedican a loitar contra a fame estableceron importantes programas sociais para promover a seguridade alimentaria dos sectores máis pobres da poboación, particularmente nas zonas rurais. Así, a Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO), o Programa Mundial de Alimentos (PMA) e o Fondo Internacional de Desenvolvemento Agrícola (FIDA) traballan para aliviar a pobreza e a fame no mundo.
Ademais, moitas organizacións das Nacións Unidas traballan dende as súas perspectivas no logro do primeiro Obxectivo de Desenvolvemento do Milenio: "Erradicar a pobreza extrema e a fame".

Enlace:

Situación de saúde

A saúde da poboación peruana é un reflexo da súa realidade social: alcanzouse unha importante mellora nalgúns indicadores de saúde do país, non obstante, as grandes diferenzas que enmascaran as medias nacionais ocultan as inequidades existentes na saúde. A maior ou menor probabilidade de morte e enfermidade está en función de factores como o estrato socioeconómico, a condición de ruralismo, o xénero e o nivel educativo en que se encontren as persoas e as comunidades.
Así, nas últimas décadas produciuse unha melloría na saúde da poboación peruana, debido ao proceso de urbanización, ao aumento do nivel de instrución e acceso a servizos de saneamento básico, os cambios nos estilos de vida da poboación, os cambios demográficos e o desenvolvemento de servizos no primeiro nivel de atención. Este último permitiu incrementar o acceso de grupos marxinados a certos servizos de saúde e mellorar algúns indicadores de saúde, en especial a mortalidade infantil das zonas urbanas, mediante o control das enfermidades diarreicas e inmuno-prevenibles; non obstante, nas zonas rurais persisten altas taxas de mortalidade infantil, perinatal e materna (que non se modificou substancialmente nas últimas dúas décadas.)
Non obstante, considerando o contexto latinoamericano, a situación de saúde no Perú é bastante insatisfactoria e inicua, comparada con países de similar ou inclusive menor desenvolvemento económico. Así, a mortalidade infantil no Perú é unha das máis altas de América Latina.
Adicionalmente, a situación da saúde do Perú é moi heteroxénea, existindo grandes diferenzas relacionadas co nivel de pobreza. As desigualdades sociais, as malas condicións de vida e o escaso acceso a servizos explican as enormes brechas que existen entre a poboación urbana e a rural.


Enlace:

Salud e Demografía

Enlace:

Acceso á educación

Nas últimas décadas produciuse un incremento significativo do nivel de instrución dá poboación, aínda que aínda se observa iniquidade. Así, non 2000 ás amoleceres de 6 anos e máis alcanzasen 5.6 anos de estudos, con diferenciais importantes entre ás zonas rurais e ás urbanas (2.9 e 8.1 anos respectivamente) e con respecto aos homes (6.6 anos). A diferenza na instrución segundo ou lugar de residencia tamén preséntase entre vos homes, aínda que en menor intensidade (4.7 anos non ámbito rural e 9.3 anos non urbano).
A poboación en pobreza extrema logrou estudar 4.5 anos en media, mentres que a poboación non pobre 9.3 anos. Só ou 1.8% dous extremadamente pobres cursou estudos superiores, a diferenza do 26% dá poboación que non é pobre que vos efectuou. Ao longo dous anos diminuíu a poboación maior de 6 anos sen instrución, tanto en homes como en amoleceres. Así, non ano 2000, ou 6.1% dous homes e ou 12.9% dás amoleceres non tingan ningún nivel de instrución, con importantes diferenzas entre ou ámbito urbano e rural: para vos homes foi do 10.8% non ámbito urbano e ou 3.5% non rural; mentres que para ás amoleceres do 24.2% e ou 7.0% respectivamente. Aínda que actualmente, ou 91.52% dous adolescentes de 11 a 15 agarraches á escola, ás oportunidades de acceso á educación son menores para ás nenas e adolescentes dás zonas rurais (86.2% non ámbito rural e 95.1% non urbano). A iso agrégase, que non ámbito rural a asistencia escolar só representa 250 horas de clase nun ano, sendo ou mínimo recomendable de 1050; ademais dá pobre calidade dá educación.


Enlace:

Relixion

No Perú, a principal relixión é o catolicismo. Segundo o censo de 2007, 81,3% da poboación por enriba de 12 anos é considerada católica, 12,5% evanxélicos, 3,3% pertencen a outras relixións e 2,9% non especificou ningunha filiación relixiosa. [83]

Unha das manifestacións relixiosas máis importantes é a procesión do Señor de los Milagros, cuxa imaxe que datan da era colonial en procesión polas rúas de Lima en outubro de cada ano. Esta imaxe ten recibido homenaxes ao Papa Xoán Paulo II (que chamou Coresma Lima) eo papa Benedito XVI tamén é considerado polo Osservatore Romano en 1993, como a manifestación máis masiva da fe que está no mundo. No Perú e no resto de América Latina tamén hai unha morea de devoción á cruz e moitos títulos marianos como a Virxe de chapa, Festa da Candelaria (Puno), a Virxe do Carmen, a Virxe da Porta, etc .

Perú ten 45 xurisdicións eclesiásticas, incluíndo sete arquidiocese. O Cardeal Arcebispo de corrente e Lima Juan Luís Cipriano.